MEER LITERAIRE STIJL

Ik stapte het café binnen, snakkend naar iets warms en cafeïne‑rijk. Het was geen bloedhete dag, maar prima voor een dinsdagmiddag. Terwijl ik in een hoek neerstreek, viel mijn oog op een vrouw die aan een teer kopje thee nipte, met een blik zo bedachtzaam als die van een dichter. Ze tuurde in dat porselein alsof het de geheimen van het universum bevatte, en even aarzelde ik—gevangen tussen de drang tot praten en de ongemakkelijkheid van stilte. ‘Hoi,’ waagde ik uiteindelijk, als een schuchtere espressostoot. ‘Hoi,’ antwoordde ze, haar blik even oplichtend, met onverwachte warmte in haar ogen. En zo zaten we daar, twee vreemden in het stedelijke ritme, nippend aan koffie en thee in onze eigen kleine bubbel, ieder zich afvragend of de stilte voor de ander even vreemd was.

(Stijl : Zadie Smith)

Op een stralende zonnige dag rende ik het park in! Whoosh! De lucht bruiste! Toen zag ik een hond, met een stok tussen zijn kaken—hap, hap! Zijn poten waren een waas, als een mini‑tornado van vacht en vreugde! Intussen zat het baasje aan zijn telefoon gekluisterd, totaal onbewogen! Ik plofte neer op een bankje, klaar om weg te zakken in zalige ontspanning, maar WHOOSH! Een windvlaag zette in en veranderde het moment in een wild, haar‑in‑de‑war avontuur! Plots schoot er een kind voorbij en—BAM!—plat op zijn gezicht! Maar hij veerde meteen weer op als een stuiterbal! Na die hectiek besloot ik: ‘Tijd om naar huis te gaan.’ Hier g’s niets meer te zien!

(Stijl : Eiichirō Oda)